30-09-09

Wachten op Mathot

Morgen zitten we al in oktober (het zal weer snel Kerstmis zijn!) en dat is de maand waarin zowel de federale als de regionale regeringen van dit landje met hun begrotingen voor de dag zullen moeten komen. Met de échte begrotingen, wel te verstaan, niet met het kunst en vliegwerk dat tot nu toe werd gehanteerd (en waarmee o.a. Europa aan het lijntje werd gehouden).
De federale regering had met veel bombarie een begrotingsconclaaf aangekondigd tijdens het voorbije weekeinde. Dat is één grote sof geworden. Zaterdag werd er één (1!) uur vergaderd, om te beslissen dat er zondag helemaal niets zou gebeuren. Er zou een probleem zijn met de "cijfers". Dat is nogal wiedes, waarover dan om cijfers gaat een begroting tenslotte? Moet men een begrotingsconclaaf houden als men de cijfers niet heeft?
Bij de Vlaamse deelregering was het al niet veel beter. Daar werd maandag wel e.e.a. aangekondigd, het zgz "kader", maar hoe de Vlaamse begroting er definitief zal uit zal zien, zullen we - misschien - pas tegen het einde van de maand weten.
Het grote probleem voor beide regeringen is, dat men hoegenaamd niet weet hoeveel (of, beter gezegd, hoe weinig) inkomsten er in 2010 zullen zijn. Er mag dan wel een begin van een economische heropleving zijn, hoe dat zich gaat vertalen in meer staatsinkomsten is nog altijd koffiedik kijken.
Van Rompuy heeft er ondertussen wel een fan bij gekregen: een zekere André Decoster, hoogleraar publieke financiën aan het centrum voor economische studies van de KU Leuven. Een hele titel die zou moeten garanderen, dat de man er iets van kent. En óf hij er iets van kent. Hij heeft zich zelfs bekeerd tot de Guy Mathot theorie van de jaren 80, dat een deel van de Belgische staatsschuld conjunctureel is en dus effectief vanzelf zal verdwijnen als de conjunctuur herneemt...
Nu valt er over de stelling van Decoster wel e.e.a. te zeggen. Zo heeft hij gelijk als hij zegt dat de huidige federale regering niet meteen het mes in alles moet zetten en dat de staatsschuld niet meteen ongedaan kan gemaakt worden. Wachten tot de conjunctuur herneemt kan echter ook wachten op Godot (of moeten we zeggen Mathot?) worden. Het is niet omdat er tekenen zijn dat de economie zich aan het herpakken is, dat het morgen weer snel zal worden zoals gisteren. Met een kwart van de commerciële zeevloot in de mottenballen en een kwart van de Europese vrachtwagens die momenteel stil staan, is het zeker dat die conjunctuur de eerste jaren nog niet serieus zal optrekken. Insiders spreken zelfs van een "W" opleving, wat betekent dat er na een eerste herstel eerst nog een tweede dip zal komen vóór we van een echt herstel zullen kunnen praten.
De Mathot theorie heeft in de jaren tachtig niet gewerkt en zal dat nu ook niet doen, alle geleerde professoren ten spijt. Het enige voordeel voor Van Rompuy in deze zaak zal zijn, dat hij zijn ambtstermijn tot 2011 zal kunnen uitdoen en daarna mogen zijn opvolger(s) het puin ruimen. De zondvloed theorie, dus en die komt niét van Mathot.

29-09-09

De ezel en de steen

Volgens een studie van de kiezersevoluties is gebleken dat de grootste troef, eigenlijk de enige serieuze troef, die de S.P.a. had tijdens de voorbije kiesstrijd, die van Frank Vandenbroucke was. Uitgerekend de man die, ná de verkiezingen, door de eigen partij bij het groot vuil werd gezet. Zoals ik al stelde in mijn blog over Karel Van Miert, is ook Vandenbroucke een van die zeldzame figuren die eigenlijk te goed zijn voor een socialistische partij, die niet verdraagt dat iemand boven het maaiveld uitsteekt. Daarenboven heeft Frank ook nog eens een Vlaamse reflex, wat blijkbaar bij de socio's maar matig geapprecieerd wordt.
Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. De S.P.a. wél. Na het debacle omtrent Vandenbroucke, die de partij nog zuur zal opbreken, schieten de roden zich nu in de voet in de kwestie van de Antwerpse Lange Wapperbrug. Deze materie is al lang geen loutere Antwerpse zaak meer, maar een voor een groot deel van Vlaanderen.
Burgemeester Janssens heeft nl beslist dat zijn partij, de S.P.a. dus, voluit campagne gaat voeren tegen de B.A.M. in het algemeen en de brug in het bijzonder. Dat wordt voor de partij een no-win situatie:
- Ofwel zorgt het komende referendum voor een afkeuring, wat een blamage zou betekenen voor de tegenstanders van de brug.
- Ofwel komen er niet genoeg kiezers opdagen of is het verschil van pro's en contra's te onbeduidend, wat eveneens een blamage zou zijn voor de anti's.
- Ofwel wordt de brug met een grote meerderheid afgekeurd. In dat laatste geval komt het verkeer rond Antwerpen, maar ook in de hele regio er rond, voor minstens tien jaar vast te zitten, zal de lucht rond de koekenstad verpest worden door de uitlaatgassen van tienduizende stilstaande auto's en dit de hele dag lang en zullen ettelijke andere veranderingen in de stad geen doorgang vinden, omdat ze afhankelijk zijn van het B.A.M.-project.
Maar er is nog meer. Het zal tenslotte de Vlaamse regering zijn die de uiteindelijke beslissing zal moeten nemen. Als de S.P.a. in die regering ook dwars blijft liggen, zit er een Vlaamse regeringscrisis aan te komen. Vergeten we niet, dat het project eventueel ook met een alternatieve meerderheid zou kunnen worden goedgekeurd.
Hoe het ook zal uitdraaien, de S.P.a. zal tenslotte de rekening betalen voor zoveel kortzichtigheid. En dat alles voor een project dat ze in eerste instantie zelf mee had goedgekeurd.
Een ezel is inderdaad slimmer.

28-09-09

Walloniƫ, de rode uitzondering

Bij de federale verkiezingen in Duitsland hebben de sociaal-democraten een verlies geleden van 11% en tuimelen ze daarmee uit de bondsregering, die voor de volgende legislatuur zal gevormd worden door christen-democraten en liberalen. In Portugal verliest de socialistische partij haar absolute meerderheid en in een deelverkiezing in Oostenrijk verdubbelt de uiterst rechtse partij van wijlen Jörg Haider haar stemmenaantal van 12,5 naar 25%, terwijl ook daar de sociaal-democraten de grote verliezers zijn.
Met deze laatste stembusuitslagen wordt bevestigd wat reeds bleek tijdens de Europese verkiezingen. Men blijkt de sociaal-democraten moe te zijn. Ze verliezen overal, met één grote uitzondering: alleen in Wallonië hebben de socialisten vooruitgang geboekt. Wallonië wordt niet voor niets wel eens het DDR van West-Europa genoemd. Politiek gesproken (maar ook op andere terreinen) blijkt de regio achter te lopen. Zo'n beetje zoals Cuba op wereldvlak.
Jammer genoeg hebben de Waalse socio's in hun regio nog heel wat macht, zit de partij zowel in de federale als de regionale regeringen en alles wat daartussen zweeft. Erger is nog, dat de PS weegt op de huidige regering Van Rompuy en dat maakt, dat die regering er schijnbaar niet in slaagt een soort acceptabele begroting te maken. De kool en de geit sparen kan niet meer, maar een alternatief schijnt er niet in te zitten, zeker niet zolang de PS een vinger in de pap blijft houden en de partijen van de Waalse minderheid de partijen van de Vlaamse meerderheid kunnen blijven domineren.

10:39 Gepost door vaalguy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wallonie, ps, duitse verkiezingen |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende