01-01-10

Kerstessay tot de vierde macht

Deze week pakte De Standaard uit met een zgz "Kerstessay tot de vierde macht", een ontleding van onze media. De eigenlijke titel was trouwens: "De media-omertà". Voor wie het nog niet zou weten, "omertà" is een maffiawoord en betekent "zwijgplicht".
Het essay besloeg in totaal acht krantenbladzijden en werd neergepend door ene Geert Buelens, schrijver, Standaard columnist en hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde aan de universiteit van Utrecht. Als men dat leest, dan denkt men: nu gaan we eens de juiste uitleg krijgen over die media van ons, die zo weinig populair zijn bij de eigen bevolking.
Dat laatste wordt door de schrijver inderdaad bevestigd. Hij geeft o.m. toe dat de media in Vlaanderen al even onpopulair zijn als bv het gerecht en de politiek. Hij geeft daarbij enkele voorbeelden, maar één daarvan vermijdt hij (angstvallig?) te vermelden: nl het cordon sanitair. Over dat item zwijgt de geleerde professor in alle talen. Het woord komt in zijn acht pagina's zelfs niet eens ergens voor, terwijl iedere verstandige Vlaming weet dat dit een van de hoofdredenen is, waarom hij zijn media al lang niet meer gelooft.
M.a.w. Professor Buelens is al even schijnheilig als de meeste van zijn collega's die regelmatig de kans krijgen hun columns in De Standaard gepubliceerd te krijgen. De man wil gewoon politiek correct blijven. Een ander bewijs daarvan is, dat de enige journalist, die hij persoonlijk aanpakt in zijn essay, Koen Meulenaere is. Uitgerekend de man die, in Knack, regelmatig de kwaliteitskranten De Morgen en De Standaard, alsmede de VRT in hun hemd zet.
Media-omertà, ja. Zwijgplicht is hier wel degelijk de juiste titel.

De commentaren zijn gesloten.