08-02-10

Exit rustige vastheid?

Deze week gaan we eens zien wat we zullen zien. De twee exponenten van de rustige vastheid gaan nl uit hun sloffen schieten. Wat dat gaat betekenen, is nog koffiedik kijken, waarbij ik iedereen al meteen wil verzoeken niet té hoge eisen te stellen. Dieren die uit hun winterslaap komen, schieten ook niet meteen in de hoogste versnelling...
De uitvinder van de rustige vastheid himself, Haiku Herman, heeft voor deze week een conferentie samengeroepen van alle leden van de Europese Unie. Hij zou nl e.o.a. werkplan hebben opgesteld n.a.v. de bevestiging van de akkoorden van Lissabon en de aanstelling van hemzelf en lady Ashton. De man heeft wel even brute pech. Sinds hij nl die uitnodiging verstuurde, in de euforie van de eindejaarsfeesten, zijn er enkele zaken veranderd die heel wat meer aandacht zullen vragen dan "Lisboa". Denk maar aan het verhaal van de "piigs", met in de eerste plaats Griekenland en - veel erger - de problemen van Spanje, nota bene het land dat momenteel het voorzitterschap van de E.U. waarneemt.
De man die de rustige vastheid in België van Haiku Herman heeft overgenomen en aan wie uitdrukkelijk gezegd is, dat hij niets anders meer mag uitspoken, ex-Vlaming Leterme dus, gaat van zijn kant de discussie tussen de sociale partners weer op gang trachten te krijgen. Om dat te verwezenlijken gaat hij eerst praten met zijn vrienden van de vakbonden (hij is zelf een ACV-er), daarna met het patronaat en tenslotte met beide. Veel moet men daarvan niet verwachten, want de tijd dat die sociale partners de eindrekening van hun palavers konden doorschuiven naar de federale regering, is voorbij. Die regering zit op haar tandvlees, heeft alleen nog maar schulden en hoopt dat "Mister President" erin zal slagen ervoor te zorgen dat ons land niet zal besmet worden door de "piigs".
Over enkele dagen weten we (misschien) meer. Hout vasthouden, zou ik zeggen.

10:58 Gepost door vaalguy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leterme, vakbonden, van rompuy, e u |  Facebook |

23-01-10

Het jaar van de armoede

In Brussel was er deze week een openingsconferentie van het Europese jaar tegen armoede en sociale uitsluiting. In De Standaard werd dat gecommentarieerd onder de titel: "België profileert zich in armoedebeleid EU". De reden daarvoor was niet, dat België ergens een voorbeeld zou zijn in de bestrijding van de armoede. Verre van zelfs. Ondanks het feit dat dit land officieel bij de rijkere landen behoort, heeft het een van de kleinste pensioentjes van de hele Europese Unie. Hetzelfde geldt voor de werkloosheidsuitkeringen, waar als enige voetnoot kan worden bij verteld dat ze bij ons - in tegenstelling tot de meeste andere landen - niet uitdovend zijn. Maar wat doet men daarmee als ze te klein zijn om van te leven?
In ons land leeft zo'n 15% van de mensen onder de armoedegrens. Een deel daarvan zijn oudere gepensioneerden, die gewerkt hebben in een tijd toen moeder de vrouw nog thuis bleef en het nu moeten doen met een te karig pensioentje (pensioensparen bestond toen ook nog niet). Terwijl deze groep steeds kleiner wordt o.w.v. het feit dat we hier niet zijn om hier te blijven, is er een tweede groep, die steeds groter wordt. Dat zijn de al dan niet illegale inwijkelingen, waarvoor zopas nog een extra regularisatieronde werd op gang gezet. Een van de mensen die over die regularisatie moet beslissen is de Waalse federale staatssecretaris Philippe Courard (PS), uitgerekend dezelfde die op die conferentie in Brussel het hoge woord mocht voeren. Het klassieke verhaal van "luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden".
Ondertussen maken we in onze grootsteden een steeds groter wordende bevolkingsboom mee. In steden zoals Brussel, Antwerpen en Gent groeit de bevolking sneller aan dan het Belgische planbureau ooit voorspeld had. En het gaat vooral om kansarme gezinnen van meestal allochtone afkomst, die meestal in achtergesteld wijken wonen. In Antwerpen zijn er al meer vreemden dan eigen mensen die profiteren van het OCMW. Officieel probeert de federale regering de meeste inwijkelingen (88%) naar het Vlaamse platteland te versassen (zonder ook maar enige voorwaarde op taalgebied), maar in werkelijkheid trekken veel van die mensen naar de steden, waar ze een verdere gettovorming in de hand werken.
Enfin, in de tweede helft van dit jaar van de armoede mag België het voorzitterschap van de E.U. waarnemen. Als het daar op gebied van de armoedebestrijding geen verder gezichtsverlies wil lijden, zal meneer Courard iets meer mogen presteren dan wat er hier tot nu toe gebeurt. Vraag is maar hoe dat zal kunnen met dat grote gat in de staatskas...

10:37 Gepost door vaalguy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel, e u, philipe courard |  Facebook |

29-11-09

Het Europa van de postjes

"Veel Europese landen bezondigen zich aan schaduwachtige coalitiepolitiek. België spant daarin de kroon. Alle Belgische regeringen zijn grote coalities, met partijen die elkaar verafschuwen en die worden volgestouwd met vaste quota voor ministers uit de Frans- en Nederlandstalige gemeenschappen (die elkaar niet kunnen uitstaan). Democratie telt nauwelijks mee, want zelfs partijen die bij verkiezingen serieus verliezen, keren toch nog terug in de regering".
Bovenstaande tekst stond te lezen in "The Economist", een van de meest gezaghebbende weekbladen van Europa. Het blad merkt daarbij op, dat Europa dezelfde weg opgaat als België. "Na 9/11 waren we allemaal Amerikanen", schrijft het, "Na de toewijzing van de jobs i.v.m. de implementatie van de Lissabon akkoorden zijn we allemaal Belgen geworden"!
The Economist heeft meer dan gelijk. De postjes in de nieuwe commissie Barroso zijn inderdaad ingenomen. Het gekende verhaal van de kraaien, die na een knal zijn opgevlogen en daarna terug op een andere tak van dezelfde boom terecht komen (13 van de 27 commissarissen veranderden van job).
Evenmin als België zal Europa nooit fatsoenlijk werken. De nieuwe Europese grondwet (die zelfs zo niet mag genoemd worden!) is een aaneenschakeling van uitzonderingen, evenwichten, grendels en veto's geworden, net zoals de Belgische dat al jaren is.
De doorsnee Europeaan heeft lak aan Europa. Europa was (en is) goed zolang men het economisch bekijkt: het opengaan van de grenzen, de eenheidsmunt, alhoewel zelfs deze punten maar gedeeltelijk zijn ingevuld. Europa is het verhaal van het teveel aan koks die het eten bederven.
Politiek wordt het nooit iets met dit Europa en dat is misschien nog maar best zo. Amerika heeft een burgeroorlog gehad om één te blijven. Europa kende eeuwen van interne oorlogen om verscheiden te blijven. Wie blijft doordrammen over de "Verenigde Staten" van Europa, zoals bv een Verhofstadt, is een dromer, om het beleefd uit te drukken. Europa is het verleden, waarin we willen blijven hangen. Met onze sociale systemen en hangmatten. Maar op wereldvlak stellen we steeds minder voor, tenzij misschien voor de postjes...

11:07 Gepost door vaalguy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the economist, e u, het verdrag van lissabon |  Facebook |